zondag 19 januari 2014

[muziek] Unwell

All day staring at the ceiling
Making friends with shadows on my wall
All night hearing voices telling me
That I should get some sleep
Because tomorrow might be good for something


Hold on
Feeling like I’m headed for a breakdown
And I don’t know why


But I’m not crazy, I’m just a little unwell
I know right now you can’t tell
But stay awhile and maybe then you’ll see
A different side of me
I’m not crazy, I’m just a little impaired
I know right now you don’t care
But soon enough you’re gonna think of me
And how I used to be…me


I’m talking to myself in public
Dodging glances on the train
And I know, I know they’ve all been talking about me
I can hear them whisper
And it makes me think there must be something wrong with me
Out of all the hours thinking
Somehow I’ve lost my mind


But I’m not crazy, I’m just a little unwell
I know right now you can’t tell
But stay awhile and maybe then you’ll see
A different side of me
I’m not crazy, I’m just a little impaired
I know right now you don’t care
But soon enough you’re gonna think of me
And how I used to be


I’ve been talking in my sleep
Pretty soon they’ll come to get me
Yeah, they’re taking me away


But I’m not crazy, I’m just a little unwell
I know right now you can’t tell
But stay awhile and maybe then you’ll see
A different side of me
I’m not crazy, I’m just a little impaired
I know right now you don’t care
But soon enough you’re gonna think of me
And how I used to be


Yeah, how I used to be
How I used to be
Well, I’m just a little unwell
How I used to be
How I used to be
I’m just a little unwell



Deze post is rechtstreeks geïmporteerd van Fant92.nl: [muziek] Unwell

vrijdag 17 januari 2014

uh, gelukkig nieuwjaar!

Officieel mag je mensen maar tot 6 januari een gelukkig nieuwjaar wensen, is mij wel eens verteld. Maar ik laat de maatschappij mij niet vertellen wat ik wel en niet kan doen. Ik zag dat ik het nog niet gedaan had, dus bij deze wens ik al mijn lezers nog een gelukkig 2014. Tegen de tijd dat je dit leest is het alweer 17 januari… Dat de tijd over een vliegbrevet beschikt, was algemeen bekend, maar het lijkt dit jaar nog harder te gaan dan normaal. Misschien vraag je je af hoe het ervoor staat met mijn goede voornemens, die ik twee blogs terug beschreef. Bij deze dus even een update!


Dus… Hoe staat het ervoor? Ben ik teruggezakt in mijn oude patroon, of is er vooruitgang te merken? Nou, beste lezer, ik kan je met blijdschap vertellen dat dat laatste het geval is. Uiteraard heeft alles tijd nodig, maar ik merk een redelijk rap stijgende lijn. Wat dat simpelweg inhoudt, is dat ik me minder slecht voel. Ik stroom nog niet over van blijdschap, maar ik stroom ook niet meer over van somberheid. De ene dag gaat het beter dan de andere, maar in 2013 was elke enkele dag kut, dus ik vind het een grote vooruitgang. Ik hou me zoveel als ik kan aan mijn stappenplan! Ik beweeg meer en eet minder, en sinds enkele dagen heb ik ook mijn dag-nachtritme meer onder controle. Alleen dit al heeft een flinke boost aan mijn humeur, motivatie en productiviteit gegeven. Toch ben ik er nog niet, en ik ben nog steeds van plan een goede psycholoog te vinden om mijn leven écht weer op de rails te krijgen. Tot nu toe heb ik die helaas nog niet gevonden. Goede psychologen hebben wachtlijsten, en degene zonder wachtlijsten worden niet gedekt door de verzekering. Het beperkt de keuzevrijheid voor mij tot één psycholoog, lijkt het.


Maar goed, zelfs al kom ik op een wachtlijst, ik overleef het wel. Door de rest van de stappen uit mijn plan kom ik de dagen beter door. Ik ben weer bezig met projecten, en heb me zelfs opgegeven voor een vrijwilligersbaantje waarbij ik mogelijk bejaarden mag gaan rondrijden. Maar daar heb ik nog geen reactie op ontvangen. Het viel me mee hoeveel leuk vrijwilligerswerk er nog te vinden was. Vooral de chauffeursfuncties trekken me wel. Een mooie manier om eens wat positiefs te doen met mijn hobby. Dus ja, eigenlijk heb ik bijna elke stap van mijn plan uitgevoerd. Ik heb alleen nog geen echt schokkende nieuwe dingen gedaan. Maar dat komt wel. Als iemand nog suggesties heeft (en dan bedoel ik rationele suggesties; niet de polka dansen op een rijdend treintoestel ofzo) sta ik daar zeker voor open.


Wel is er één probleempje bij gekomen, en dat is dat ik weer meer na zit te denken over mijn toekomst. Toen mijn hoofd nog volledig in de ban van de depressie was, leek er geen toekomst te zijn. In elk geval niet eentje waar ik invloed op had. Maar nu ik toch wel weer wat hoop op ‘genezing’ heb, moet ik ook weer gaan bedenken wat ik allemaal wil straks. Wat wil ik met mijn leven? Een best wel lastige vraag waar ik heel eerlijk gezegd nog geen concreet antwoord op kan geven. Ik weet wel vrij concreet wat ik niet wil. Ik wil niet een persoon worden wat de rest van zijn leven iets doet wat hij haat omdat hij het gevoel heeft dat dat zo hoort. Ik wil mezelf niet vijf dagen per week naar een geestdodende kantoorbaan sleuren. Ik wil niet zo’n persoon worden wat jammert als het maandag is en euforisch het weekend in gaat. Ik wil eigenlijk elke dag euforisch beginnen. Iets doen wat ik niet haat enzo. Best mogelijk, al zeg ik het zelf.


Wat ik ook vrij zeker weet, is dat ik dingen wil creëren. Dat is een extreem ruim begrip natuurlijk, maar ik heb er altijd van genoten. Zodra ik kon schrijven, schreef ik gigantische verhalen. Sommigen trokken daaruit de conclusie dat ik hield van schrijven, maar dat is het eigenlijk niet eens zozeer. Ik hou van dingen maken. Schrijven is toevallig iets waar ik redelijk goed in ben. In mijn gaming-fase maakte ik met enorm veel plezier zelf videogames in een simpel programmaatje ‘game maker’. Toen wou ik game developer worden. Als ik een écht goede film zie, krijg ik gelijk de neiging om een carrière als regisseur na te jagen. Maar goed, het hele wereldje van entrepreneurship trekt me altijd nog enorm. Het meeste van alles, denk ik nog wel. Het complete proces van het opzetten van een project, de bijkomende uitdagingen, het risico, de beloningen die aan het risico vastzitten en de benodigde mindset trekken me enorm. Het is een bepaald soort mensen waar ik me echt dolgraag tussen zou voegen. Mensen die dingen creëren in plaats van aan andermans creaties mee te werken. Mensen die aan zelfontplooiing doen in plaats van zichzelf constant te onderdrukken. En ja, ook de rijkdom trekt me. Daar schaam ik me niet voor. Geld maakt niet gelukkig, maar financiële vrijheid wel. Daarnaast maken auto’s mij gelukkig, en auto’s kosten geld. Ik had het best fijn gevonden als vogels spotten of nordic walking mijn hobby was, en ik daar dolgelukkig van kon worden, maar mijn passie ligt bij vierwielig vervoer. Zo ongeveer de duurste hobby op aarde.


Ik hoop nog altijd dat ik binnen relatief korte tijd AutoSocial kan lanceren. Het is zo’n mooie combinatie van mijn passie voor auto’s en mijn redelijk recent ontdekte passie voor het wereldje van de entrepreneurs. Ik weet niet of ik er rijk van zal worden, maar dat maakt niet uit. Ik heb nog 20 andere ideeën. Ik wil gewoon weten of ik het kan. Bewijzen dat ik het kan, eerder. Aan mezelf en aan de wereld. En als het eenmaal is gelukt. Als ik ooit het leven van mijn dromen bereikt heb, lijkt het me geweldig om anderen te helpen hetzelfde te doen. Mensen motiveren in zichzelf te geloven, de gebaande paden te verlaten, te doen wat ze willen in plaats van wat men zegt dat ze moeten. Omdat ik er zelf zoveel moeite mee heb (gehad), wil ik anderen ermee helpen. Maar dan moet ik wel eerst zelf slagen, uiteraard. Als een depressieve, blutte 21-jarige die nog bij zijn ouders woont je vertelt dat je iets moet doen, zal de meerderheid waarschijnlijk het tegenovergestelde doen. Can’t blame ‘em.


Maar mijn tijd begint op te raken. Ik moet het bed in duiken als ik mijn net op orde gekregen dag-nachtritme wil behouden! Daarnaast is deze blog weer véél te lang geworden. Het was de bedoeling alleen even te vertellen hoe het met me ging, en op de één of andere manier eindigde dat in een enorm verhaal over mijn toekomst. De conclusie is dat ik niet helemaal weet wat ik wil, maar toch ook weer wel. Het is eerder dat ik nog niet 100% weet hoe ik er wil komen. Daar moet ik nog eens heel goed over nadenken. Ik zal het op de to-do lijst zetten voor morgen.





Deze post is rechtstreeks geïmporteerd van Fant92.nl: uh, gelukkig nieuwjaar!

dinsdag 31 december 2013

2013: de hoogtepunten

Ik zet de trend van gisteren nog even voort. Positiviteit op Fant92.nl! Er ging uiteraard een  heleboel mis in 2013, en over het algemeen heb ik denk ik één van mijn slechtste jaren ooit gehad, maar uiteraard waren er ook een aantal mooie momenten. Een snelle opsomming:


Duitsland en de Nürburgring

Net als vorig jaar, ging ik met een aantal vrienden en twee MX-5′en richting de Eiffel. We hebben drie dagen lang bijna non-stop gereden over prachtige wegen, met op de tweede dag een legendarische ronde over de Nürburgring. Daarbij wist ik mijn auto 180 graden te spinnen op het natte circuit, wat zeker een leermoment was. Ook de rest van de reis was zeker memorabel. Er gaat toch weinig boven een goede roadtrip met een aantal goede vrienden. Volgend jaar weer!


IMG_3518 IMG_3601 IMG_0931

Fortarock XL
De kaarten lagen al sinds december vorig jaar te wachten, en 1 juni was het eindelijk zover. FortaRock XL dit jaar was mijn favoriete live ervaring aller tijden. Ik heb in een tijdsbestek van een aantal uren mogen genieten van Volbeat én Rammstein. Dat Rammstein optreden was zo vreselijk perfect, dat ik me afvraag of iets het ooit nog zal kunnen evenaren. Het meest absurde, levendige en qua setlist perfecte optreden wat ik had kunnen wensen. Nog steeds droom ik vaak terug naar die onvergetelijke avond.



Aanschaf Canon 600D
De aanschaf van een goede spiegelreflexcamera, in de vorm van een Canon 600D, was ook een geweldig moment waar ik al lang naar uitkeek. Ik geniet er nog steeds regelmatig van. Het ding is mee geweest naar Duitsland, en ik heb er vele oldtimerdagen en andere evenementen mee bezocht. Ik merk al dat ik het apparaat wat meer onder de knie begin te krijgen, alhoewel ik uiteraard nog verre van een topfotograaf ben. Het belangrijkste is dat ik ervan geniet. Een extra hobby kan nooit kwaad.


BNrrucqCUAAoR4Y.jpg large

The Airborne Toxic Event
Dit jaar mocht ik eindelijk mijn favoriete band, The Airborne Toxic Event, weer live aanschouwen. Dit keer was het in Tivoli, Utrecht. Alhoewel de show in mijn ogen minder goed was dan de vorige, heb ik alsnog enorm genoten. Daarnaast bracht TATE ook een nieuw album uit dit jaar, wat zeker weer een meesterwerk is geworden. Geruchten over een 2014 Europa tour doen al de rondte, dus ik hoop ze volgend jaar weer live te kunnen zien.


Serious Request
Afgelopen week ging ik met twee vrienden richting Leeuwarden om de Serious Request eindshow bij te wonen. We hebben een geweldige dag gehad vol toffe muziek van onder andere De Staat, Kensington en Racoon. Sowieso vind ik Serious Request altijd weer geweldig. Het is de enige week in het jaar dat ik actief radio luister. Elk jaar geniet ik weer van de positiviteit, en de behulpzaamheid van veel Nederlanders. Uiteraard heb ik zelf ook nog een plaatje van TATE aangevraagd.


De MX-5
Dit jaar had ik mijn autootje alweer drie jaar in bezit, en ik ben er nog lang niet zat van. In januari heb ik hem heerlijk door de sneeuw kunnen driften, in de zomer heeft hij me in Duitsland drie dagen lang non-stop in de hitte vervoerd, en in mei kwam hij zonder een op- of aanmerking door de APK. Ik heb hem beloond met een nieuw setje velgen, een preventieve vervanging van de distributieriem en wat lekkere verse olie. De kilometerstand heeft de 290.000 doorgeprikt dit jaar. Volgend jaar gaat hij dus sowieso door de 300k heen, en hij rijdt nog altijd heerlijk.


IMG_6729 IMG_3613

AutoSocial.me, Airsoftweb.nl, kaasblokken.nl, autofant.nl en deze site
Dit jaar heb ik toch nog enkele projecten weten te starten en af te ronden. AutoSocial.me heeft een complete nieuwe look gekregen en we lanceerden begin dit jaar een informatiesite over de airsoftsport op airsoftweb.nl. De bedoeling wat daar een webshop bij op te richten, maar de wetgeving maakte dat helaas onmogelijk. Later creëerde ik een voor-de-lol projectje op www.kaasblokken.nl, wat erg veel komische reacties heeft opgeleverd. AutoFant.nl is pas net opgezet, en ik ben nog steeds niet tevreden over het thema. Dat is iets waar ik volgend jaar goed mee aan de slag wil  gaan. Maar ook deze blog is pas dit jaar opgezet. Begin 2013 zat ik nog met blogger, en nu heb ik een eigen webhost met een eigen beheerde wordpress blog erop, waar ik best blij mee ben.


Eenzaam op de veluwe
Deze was ik bijna vergeten! Vorige maand ging ik in mijn eentje op weg naar de veluwe, waar ik een midweek heerlijk in eenzaamheid in een bungalow heb doorgebracht. Het was een geweldige tijd, waarin ik veel heb kunnen schrijven, lezen en nadenken zonder afleiding. Ik hoop dit in 2014 zeker nog eens te kunnen doen.


IMG_6375

 


Al met al dus toch nog aardig wat momenten waar ik met een glimlach of een grote grijns op terug kan kijken. Helaas was de algehele toon somber en negatief dankzij mijn depressie, maar daar valt weinig aan te doen. In 2014 komt er betering, dat heb ik mezelf en anderen beloofd. Sowieso wil ik zorgen dat volgend jaar de lijst van hoogtepunten te groot is om uit te schrijven. Ik wil veel meer uit het leven gaan halen dan ik dit jaar gedaan heb.




Deze post is rechtstreeks geïmporteerd van Fant92.nl: 2013: de hoogtepunten

Stappenplan voor 2014

Hallo lezers. Vinden jullie ook niet dat het eens tijd is voor een klein beetje positiviteit? Al te veel kun je natuurlijk niet verwachten, maar een minuscuul lichtpuntje aan de horizon misschien? De jaarwisseling is op het moment dat je dit leest heel erg dichtbij, en een nieuw jaar is altijd een mooi moment om dingen te verbeteren, of in elk geval een dappere poging te wagen. Vorig jaar was ik aardig op weg, tot in april alles instortte. Daarover heb ik vaak genoeg geschreven. 2014 moet het jaar worden waarin mijn leven langzaamaan de berg weer op klimt waar het de laatste 9 maanden in sneltreinvaart vanaf is gegleden. Ik heb een soort stappenplan in mijn hoofd opgesteld van hoe ik dat ongeveer wil gaan aanpakken, en het leek me wel leuk dat te delen. Ten eerste omdat het dus enige hoop en positiviteit bevat, ten tweede omdat het nog wat extra druk zet op het uitvoeren ervan. En dat is eigenlijk wel nodig.


De volgorde doet er maar enigszins toe. Sommige stappen zullen tegelijkertijd plaatsvinden, maar het algehele idee moet duidelijk zijn.


stap 1: Gezond lichaam, gezonde geest

Er zijn een paar dingen waar ik me voor schaam, en mijn eetgewoonten staan toch wel erg hoog op die lijst. Het is echt ronduit schandalig wat ik allemaal naar binnen stouw op een dag. Aan de andere kant ben ik ook weer heel kieskeurig, en lust ik allerlei dingen niet die toch als algemeen eetbaar worden beschouwd. Ik denk dat dat vooral een psychologisch iets is. Daarnaast beweeg ik weinig. Eigenlijk is ‘weinig’ nog een erg royale omschrijving. Zo goed als niet. Ik kom uit bed en zak achter een computer. Daar blijf ik uren, en dan zak ik in bed. Daar blijf ik ook uren, en dan herhaalt de cyclus zich. Slecht eten + weinig bewegen = lichaamsvet en een dooddoener voor je humeur. Ja, het voelt op het moment goed om een McDonalds menu naar binnen te proppen, maar na 2 uur heb je weer honger en voel je je kut omdat je meer wil en je je tegelijkertijd schaamt dat je meer wil. Ik wil fast food weer terug hebben naar iets wat ik af en toe neem, als een beloning of gewoon als iets speciaals. Momenteel eet ik het denk ik minstens 5 van de 7 dagen in de week. Ik heb nog geluk dat ik niet 5 keer dikker ben.


Hoe ik dit ga aanpakken is nog even de vraag. Ik wil in januari toch weer aan de fitness, maar dan via een goed opgesteld plan, in plaats van op willekeurige momenten gaan en vertrekken. Ik wil beginnen met drie keer per week, en ik wil weten wat ik die dag ga doen voor ik de sportschool in loop (of een sportschool vinden met een trainer/instructeur). Meer mag, minder niet. Ik denk dat een ritme erg belangrijk is bij het weer op de rails krijgen van mijn leven. Niet alleen bij de sportschool, maar bij bijna alles. Het eten wordt een hele lastige opgave voor mij… Ik heb echt enorme moeite mezelf in te houden op dat gebied (typte hij terwijl hij op een Drentse droge worst zat te kauwen). De sleutel tot succes ligt denk ik bij het minder kopen van ongezonde troep. Daarbij zal ik de hulp van mijn ouders moeten inschakelen, die nog wel eens met een zak snoep of chips voor me thuiskomen. Hartstikke aardig natuurlijk, maar wel slecht. Als je het zelf moet halen, ligt de drempel al stukken hoger. Als ik dan volgend jaar af en toe een onweerstaanbare trek in troep krijg, moet ik het van mezelf in elk geval op de fiets gaan halen. Niet met de auto. En het liefst dan bij de Albert Heijn een flink eind verderop, en niet bij de Jumbo om de hoek.  Dat compenseert de schade nog een klein beetje!


Al met al is het dus de bedoeling mijn lichaam in betere staat te krijgen. Ik ben nu te dik, er is nauwelijks ergens een spier te bekennen en mijn uithoudingsvermogen is vergelijkbaar met dat van een bejaarde. Lichamelijke en geestelijke gezondheid zijn onlosmakelijk verbonden, en daarnaast zal minder vet en meer spier ook ongetwijfeld voor meer zelfvertrouwen zorgen. En daar kan ik ook wel een dosis van gebruiken momenteel.


Stap 2: Psycholoog
Ik heb speciaal hiervoor mijn zorgverzekering aangepast. Met 360 euro eigen risico zit ik binnen no-stop te ‘genieten’ van gratis therapie, en daar wil ik gebruik van maken. Wat ik kan verwachten weet ik niet, maar dat het me hoogstwaarschijnlijk geen kwaad zal doen, weet ik wel. Medicatie sta ik nog steeds erg huiverig tegenover. Ik hoop dat ik met een zetje in de rug van stap 1 en de therapie, mezelf ook weer kan pushen tot meer zelfverbetering, en zo mezelf uit deze depressie kan trekken zonder pillen. Er zal aardig wat overtuigingskracht nodig zijn om mij aan de pillen te krijgen, maar ik sluit het niet volledig meer uit.


Stap 3: Ritme en structuur
Momenteel heb ik aan beiden een gebrek, en dat is ook funest. Nouja, ik heb momenteel wel een ritme, maar dat bestaat uit om 3 uur ‘s nachts naar bed en om 12 uur eruit. Niet goed dus. Ik ben in zekere zin best een ochtendmens. Niet het type ochtendmens wat vrolijk om 7 uur uit bed springt, maar wel het type ochtendmens wat zich de rest van de dag erg goed voelt als hij om 7 uur met moeite uit bed is geklommen en door het lastige eerste kwartier heen heeft gebeten. Vroeger kon ik mezelf er gewoon toe zetten, maar dat gaat wat lastiger met een depressie. Ik zal dus weer zwaar geschut moeten inzetten. Brute wekkerapps, genadeloze ouders en andere truukjes om me uit bed te krijgen. ‘s Avonds op een acceptabele tijd erin, en dat aanhouden. Ook dit gaat erg lastig worden, gezien ik altijd neig naar slapeloosheid en lang opblijven. Maar eind vorig jaar, voor de depressie insloeg, had ik een aantal maanden een goed ritme te pakken, dus ik weet dat het mogelijk is. Ik kan me ook nog herinneren wat voor geweldige invloed het had op mijn humeur en prestaties voor de rest van de dag, dus het is zeker iets waar ik naar terug moet.


Stap 4: Me vermaken
Het klinkt zo simpel… Maar momenteel doe ik het niet. Ik doe veel te vaak dingen puur en alleen om de tijd sneller te laten gaan. Dat komt omdat ik zo snel mogelijk door de dagen heen wil met zo min mogelijk gedachten. Want gedachten in depressieve staat moet je ontlopen… Maar dat wil ik niet meer. Ik wil dingen doen die ik ook daadwerkelijk leuk vind. Dat betekent in mijn geval minder tijd in videogames steken, en meer in mijn auto. Ik word vele malen gelukkiger van rijden in en knutselen aan mijn MX-5 dan van in mijn eentje games zitten spelen op mijn kamer. Gamen met vrienden is een heel ander verhaal. Sowieso moet ik vaker dingen gaan doen met mijn vrienden. Daarbij maakt het niet eens zo veel uit wat dat is. Als ik er maar uit ben met mensen waarbij ik me goed kan voelen, waarvan ik er best een aardig aantal heb.


Stap 5: Positieve energie
Volgend jaar wil ik me wat meer op het positieve gaan focussen. Misschien kan ik de negatieve gedachten niet compleet tegengaan, maar ik kan wel zorgen dat de invloeden van buitenaf positiever getint zijn. Als ik dan films ga kijken, wil ik zorgen dat het geen films zijn die me met een nog depressiever gevoel achterlaten. Daardoor loop ik waarschijnlijk goede films mis, maar die laat ik dan wel even op de plank liggen tot mijn depressie over is. Het is niet handig om meer negativiteit in een hoofd te proppen wat daar al van overloopt. Hetzelfde geldt voor muziek en boeken. Ik moet mezelf echt weer gaan pushen om meer te lezen, want dat schiet er constant bij in. En dat terwijl ik echt kan genieten van een goed boek, en er vele geweldige zelfhulpboeken zijn die me zeer veel goed zouden kunnen doen.


Stap 6: Nieuwe dingen doen
Weer iets waar ik niet goed in ben; nieuwe dingen proberen. Ik heb een kleine comfortzone waar ik lastig uit te trekken ben. Maar volgend jaar wil ik nieuwe dingen proberen, leren en doen. Niet dat ik meteen 1 januari ga parachutespringen… Laten we klein beginnen. Ik denk dat dit veel moeite gaat kosten, maar dat het erg goed voor me kan zijn om mijn comfort zone te verleggen. Waarschijnlijk ga ik de hulp van anderen nodig hebben om ideeën aan te dragen en me ook te helpen ze daadwerkelijk uit te voeren, maar hulp krijgen is geen schande. Ik heb het trouwens niet alleen over enge dingen, maar ook dingen die gewoon veel moeite vereisen. Ik wil sowieso me eens beter gaan focussen op het leren van de Duitse taal. Dat klinkt misschien als een rare wens, maar ik ben echt enorm dol op Duitsland, en wil er ooit heen emigreren. Dan is het best praktisch om de taal te kennen. Daarnaast kan ik bijna foutloos Engels, dus ik moet Duits ook wel onder de knie kunnen krijgen toch? Verder wil ik me heel graag voor het einde van het jaar verreiken op mechanisch gebied. Ik wil meer zelf kunnen doen aan mijn auto (en auto’s in het algemeen). Dat bespaart niet alleen geld, het is nog leuk ook. Mijn rijtjeshuis is hartstikke ongeschikt, en ik mis veel belangrijke gereedschappen, maar we gaan er het beste van maken! Het zou ook heel erg mooi zijn als 2014 eindelijk het jaar gaat worden dat ik mijn droomreis naar Italië kan maken, maar dat is afhankelijk van de financiën.


Stap 7: Werk/Studie?
Dit is een punt wat voor veel mensen heel belangrijk is, maar het staat momenteel bij mij laag op de prioriteitenlijst. Ik probeerde afgelopen jaar een studie te starten, en dat liep gigantisch de mist in, en resulteerde in een paar van de vreselijkste dagen die ik in mijn leven heb doorgemaakt (niet de schuld van de school overigens. Slechts de schuld van mijn brein). Ik wil me eerst focussen op mezelf op orde krijgen, en pas weer aan iets beginnen als ik er klaar voor ben. Het nieuwe schooljaar begint voorlopig nog niet, dus ik zie tegen die tijd wel of ik er klaar voor ben. Als ik een goed baantje langs zie komen, ga ik me daarop storten, maar ik ga me niet laten ompraten tot het aannemen van werk waarvan ik van tevoren weet dat ik het ga haten. Dat lijkt me niet bevorderlijk. Ik heb voorlopig nog genoeg reserves om acceptabel te leven en zelfs mijn auto nog te onderhouden. Ik heb altijd het idee dat ik heel weinig geld heb, maar eigenlijk valt het best mee. Er is in de decembermaand ook nog aardig wat extra binnengekomen, dus ik red me wel de komende maanden. Dan kan ik me focussen op mezelf in orde krijgen, voor ik aan werk of studie begin. Ik denk dat dat de goede volgorde is, en wat anderen daarvan denken is eigenlijk extreem irrelevant.


Wel kreeg ik van heel veel mensen de tip om vrijwilligerswerk te gaan doen. Ik had daar altijd een vrij kapitalistische houding tegenover. Als het niet betaalt, dan doe ik het niet… Maar nu zit ik daar wel over te twijfelen. Het zou een goede tussenstap zijn. Wel een extra verplichting en iets om je goed over te voelen, maar niet de zware druk die een echte baan op me legt. Daarnaast kan ik tegen alle zeikerds zeggen dat ik ten minste iets doe. Ben ik daar ook weer vanaf. Ik zou dan wel iets moeten vinden wat ik op zijn minst een klein beetje leuk vind, anders zie ik het niet zo snel helpen. Maar ik denk dat een leuke vrijwilligersbaan voor een dag of 2, 3 in de week best bevorderlijk zou zijn, en ook nog goed inhaakt bij stap 5 en 6 (en mogelijk een beetje 1).


Stap 8: Autosocial en de rest
AutoSocial ligt me nog steeds erg dicht aan het hart. Ik weet momenteel even niet zo goed hoe ik het weer lopend krijg en ook lopend hou, omdat het nog altijd overheersend een grote negatieve chaos is in mijn hoofd, maar ik weet wel dát ik in 2014 weer leven in het project wil blazen. Tot die tijd heb ik nog een ander project wat vele malen kleinschaliger is, en waar ik met twee anderen al enige tijd in heb gestoken. Het is iets wat qua opzet minstens twintig treden lager ligt dan AutoSocial (in een weekje hard werken op te zetten), maar wat wel een aardig verdienpotentieel heeft met naar verhouding weinig tijdsinvestering (het is een geldproject, geen passieproject als AutoSocial. Ik kan ook best een inkomentje gebruiken natuurlijk, en dat kan op zijn beurt AS weer heel erg helpen). Een goed project om er weer een beetje in te komen dus, en ondertussen onze voorbereidingen te treffen voor de grote AutoSocial revival.


———————————————————————————————————————————————————————————————————————–


Nou, daar heb je het. Dit is ongeveer mijn simpele achtstappenplan (?) om mijn depressie mijn leven uit te schoppen en van 2014 een goed jaar te maken. Zoals eerder gezegd is er niet zozeer een vaste volgorde. Sommige dingen zullen tegelijk gaan, andere zullen even moeten wachten. Psychologen hebben wachtlijsten, werk ligt niet voor het oprapen, etc. Wat in elk geval belangrijk is, is dat ik de kleine beetjes positiviteit die ik nog heb bij elkaar weet te schrapen en ze ga gebruiken om er meer van te kweken. Daarbij ga ik veel hulp nodig hebben voor ogenschijnlijk makkelijke dingen, maar dat is nou eenmaal zo. Ik hoop enorm dat het me gaat lukken via deze stappen een stijgende lijn te creëren, en ik hoop vooral dat ik niet terugval in de sleur van de depressie die zo vreselijk makkelijk is om in terug te vallen. Ik denk dat het belangrijk is om niet teveel hooi tegelijk op de vork te nemen, en om de hulp in te schakelen van anderen. Aan de andere kant moet ik me weer minder laten beïnvloeden en onder druk laten zetten door anderen die altijd denken alles beter te weten. Ergens ligt een perfecte balans tussen die twee.


Hoe dan ook gaat het een interessant jaar worden! Ik ben er zat van om maar braaf ten onder te gaan aan die depressie. Het is tijd om terug te vechten, en ik heb 365 dagen om hem helemaal verrot te schoppen. Eens kijken wie er meer uithoudingsvermogen heeft. Als je dit leest en je hebt nog tips, kritiek of aanvullingen, ik hoor het graag! Ik kan elke vorm van hulp gebruiken. Graag wil ik nog even iedereen bedanken die me het afgelopen jaar geholpen heeft, zowel in het echt (mijn ouders en vrienden) als online (mijn trouwe bloglezers, twitter volgers, facebook vrienden en mensen op fora). Zonder jullie was het allemaal nóg erger geweest :)




Deze post is rechtstreeks geïmporteerd van Fant92.nl: Stappenplan voor 2014

woensdag 11 december 2013

Entertainment hoogtepunten 2013: Games

Gisteren zette ik mijn film-hoogtepunten van 2013 op een rijtje. Vandaag zijn de videogames officieel aan de beurt! Welke games wisten mij dit jaar weg te blazen?


Bioshock Infinite
De grootste verrassing voor mij was toch wel Bioshock Infinite. Ik was een enorm fan van Bioshock 1, maar eigenlijk was ik maar weinig gehyped voor de release van Infinite. Toen ik de game cadeau kreeg van een vriend en hem ging spelen, werd ik dan ook compleet weggeblazen. Dit was beter dan ik ooit had durven dromen! Nog steeds zie ik Bioshock Infinite als de perfecte game op het gebied van verhaalvertelling. Geen enkele game heeft me ooit zo meegesleept in zijn verhaal en me zo doen meeleven met zijn karakters (Elizabeth moet mijn favoriete videogamekarakter ooit zijn). Het aantal onvergetelijke scenes is niet op één hand te tellen. Zelfs twee handen is niet genoeg.


Iets later in het jaar kwamen er twee Downloadable Content pakketten uit voor Infinite. De eerste, Clash in the Clouds, stelt niet zoveel voor. De tweede, Burial at Sea: episode 1, brengt ons terug naar Rapture; de prachtige onderwaterstad uit de eerste twee Bioshock delen. Ondanks de korte speelduur, biedt Burial at Sea een geweldige ervaring die je als fan van de serie ook zeker niet wil missen.


GTA V
Het is GTA. Moet ik nog veel meer zeggen? Zelf speel ik de game niet meer, wat in mijn geval voornamelijk te maken heeft met frustraties dankzij de console-only release. Ik kan het Rockstar nog steeds niet vergeven dat ze een briljante game als deze slechts uitbrengen op twee zwaar verouderde platformen. Ik heb GTA V uitgespeeld, en wacht nu op de PC versie, want dingen als free roamen en online gamen wil ik gewoon niet doen met een controller en console graphics. Verder moet ik zeggen dat ik het formaat van de wereld een tikje vond tegenvallen. Volgens Rockstar is het enorm veel groter dan GTA IV en San Andreas, maar naar mijn gevoel is het nauwelijks groter dan IV, en voelt het zelfs stukken kleiner dan SA. Ik denk dat het voornamelijk komt omdat de wereld van San Andreas veel meer diversiteit te bieden had. Een licht gemiste kans van Rockstar.


Antichamber
Antichamber is lastig uit te leggen. Het is iets wat je moet ervaren, niet iets waar je over moet lezen. We hebben hier te maken met een puzzelgame die draait op de engine van een First Person Shooter. Het enige wat je kunt doen is blokjes plaatsen en weer opzuigen met een soort wapen, en op die wijze moet je allerlei puzzels oplossen. Dat klinkt misschien suf, maar het is alles behalve. Antichamber heeft me harder aan het denken gezet dan welke game dan ook. Ik kreeg soms hoofdpijn van de pogingen de puzzels te begrijpen en op te lossen. De simplistische grafische stijl siert de game, en de mooie citaten die je rond de levels verspreid vindt, maken het de moeite waard te verkennen. Daarnaast is er geen enkele game die zo erg met je hoofd zal kloten als Antichamber. Niks is wat het lijkt, en dat is één van de dingen die deze game zo briljant maakt.


Metro Last Light
Bioshock Infinite was niet de enige briljante verhaalgedreven shooter dit jaar. Een zeer gedegen concurrent kwam in de vorm van Metro: Last Light. Een sfeervolle, duistere singleplayer only FPS met een lekker somber Oostblok sfeertje. Zelf verkies ik Bioshock, maar ik ken mensen die Metro een betere game vinden. Beiden zijn meesterwerkjes, dat staat vast. Zelf vond ik de verhaalvertelling in Metro een stukje minder, wat deels komt dankzij de compleet stille protagonist (die in de laadschermen opeens een stem blijkt te hebben) en de minder diepgaande karakters. Qua gameplay is Metro een superieure game, met heerlijke shootermechanieken en oogverblindend goede graphics.


Call of Juarez: Gunslinger
Nog een grote verrassing, deze onbekende budgetrelease in de semi-bekende Call of Juarez reeks. Gunslinger is een arcade shooter, en niks meer. Voor 15 euro krijg je verdomd veel waar voor je geld op het gebied van gameplay en speelduur. Gunslinger schiet heerlijk, ziet er dankzij zijn cartoonstijl uniek uit en zal je met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid langer bezighouden dan de nieuwe Call of Duty. En dat voor een kwart van het geld. Niet slecht, toch?


Brothers: A Tale of Two Sons

Brothers: A Tale of Two Sons is één van de meest bijzondere ervaringen in mijn gaming-verleden. De game laat je twee broers tegelijk besturen met de twee sticks op de controller. Dit zorgt voor geweldige puzzels en breinsmeltende momenten. Echt moeilijk wordt het nooit, maar de game doelt ook vooral op een geweldige ervaring bieden. De wereld is één van de mooiste ooit, met prachtige omgevingen en creaturen. Het verhaal wordt verteld zonder een woord Engels te gebruiken, en weet je toch te raken. Brothers is een geweldige prestatie die helaas door veel mensen over het hoofd is gezien.


Payday 2

Payday 2 is mijn favoriete Multiplayer game van het jaar. Er is enorm veel op te merken aan de game, maar er is misschien nog wel meer wat grote hoeveelheden lof verdient. Met drie vrienden is dit dé game die je wil hebben. Pure chaos, maar op de goede manier. Payday laat je banken overvallen, winkels beroven en allerlei andere criminele activiteiten uitvoeren. De game is op geen enkele manier vergelijkbaar met andere FPS games. Sowieso slaagt geen enkele game erin zoveel voldoening te schenken als een level perfect verloopt, en daarvoor alleen al is deze game het spelen waard. Een ruwe diamant die nog altijd meerdere keren per maand door de ontwikkelaar wordt bijgeslepen door middel van gratis updates.


Shadow Warrior

Zo… Vreselijk… Vermakelijk… Veel meer kan ik niet zeggen over Shadow Warrior. Het is een heerlijke old-school First Person Shooter. Schakel je hersenen uit en schiet op alles wat beweegt, of hak het in tientallen stukjes met je katana terwijl je karakter flauwe oneliners uitkraamt. Veel te zeldzaam vandaag de dag!


Beyond: Two Souls
De game die ik liefkozend ‘Ellen Page Simulator 2014′ noem. Ik heb hem vandaag pas ontvangen, maar voeg hem nu nog even snel aan het lijstje toe, omdat de paar uur die ik in deze titel heb gestoken me echt weer weg hebben geblazen. Het is geen geheim dat we hier te maken hebben met de nieuwe game van de ontwikkelaars van Fahrenheit en Heavy Rain, en Beyond is wederom een combinatie tussen film en game. Je drukt op wat knopjes en bepaalt zo het lot van de karakters, wat soms grote (en soms kleine) gevolgen heeft. Klinkt misschien saai, maar dat is het niet. Beyond: Two Souls heeft een zeer interessant verhaal en probeert wat nieuwe gameplay-elementen te implementeren die best interessant zijn. Als je genoten hebt van Heavy Rain, is Beyond: Two Souls een veilige koop.


 


Bewust afwezig op deze lijst:
The Last of Us (nog niet gespeeld)

Alle WiiU, 3DS, Xbox One, PS Vita en PS4 games (ik heb geen van deze consoles en zal ze voorlopig ook niet gaan kopen)

Need for Speed: Rivals (ondermaats)

Assassins Creed (geen interesse in deze serie)

Battlefield 4 (niet gespeeld wegens haat voor ontwikkelaars die halve producten voor hele prijzen in de winkel leggen)




Deze post is rechtstreeks geïmporteerd van Fant92.nl: Entertainment hoogtepunten 2013: Games

dinsdag 10 december 2013

Entertainment hoogtepunten 2013: Film

Het is december, en dat betekent maar één ding. Nouja, het betekent een heleboel dingen, maar vooral: lijstjes! Overal lijstjes. Omdat ik heel erg slecht ben in lijstjes met een volgorde, ga ik dat gewoon lekker niet doen. Ik wil helemaal niet het één boven het ander verkiezen, want in vele gevallen heeft elke film/game/muziek zijn eigen specialiteiten. Ik wil slechts mijn hoogtepunten van het jaar even op een rijtje zetten. We beginnen vandaag met films. Morgen zijn de videogames aan de beurt, en overmorgen zal ik proberen een lijst met muzikale hoogtepunten van 2013 online te krijgen.


2013 was een mooi filmjaar. Ik ben meermaals verrast door films die mijn verwachtingen ver overtroffen, maar ik heb ook enkele malen de bioscoop licht teleurgesteld verlaten. Gelukkig kwam het eerste vaker voor dan het laatste, wat het een geslaagd jaar maakt. Hou er rekening mee dat het 10 december is, en dat ik films als de nieuwe Hunger Games en The Hobbit nog niet heb gezien. Maar ik vond van beiden het eerste deel niet zo heel erg schokkend, en ik vind het toch te voorspelbaar om ze in deze lijst op te nemen. Goed, genoeg geluld! Over op de films:


Rush
Rush vertelt het boeiende verhaal van de rivaliteit tussen Formule 1 coureurs Niki Lauda en James Hunt. Dat betekent niet dat je van Formule 1 moet houden om van deze film te genieten. Rush is een meesterwerk op het gebied van verhaalvertelling, acteerwerk, tijdsbeeld, sfeer en spanning. De racescenes zijn een genot voor oog en oor. Zelf ben ik helemaal geen Formule 1 fan, en degene waarmee ik naar de bios ging nog minder, maar beiden kwamen we diep onder de indruk weer naar buiten.


Captain PhillipsEen lekker recente film, maar zeker één van de beste van het jaar. Captain Phillips gaat over de waargebeurde kaping van een groot vrachtschip door Somalische piraten. Wat ik vooral erg fijn vond aan de film, is dat hij een onderwerp waar je toch snel bevooroordeeld naar kijkt, niet zo zwart-wit in beeld brengt. De piraten zijn niet zo puur kwaadaardig zoals je misschien zou verwachten, wat je toch een soort innerlijk dilemma oplevert waarbij je je gaat sympathiseren met wat je normaal simpelweg als de slechteriken zou zien. Ik kreeg het idee dat veel van het publiek in de bios dat niet had, maar dat zegt naar mijn mening meer over dat publiek dan over de film. Een zeer krachtige actiethriller met een extra krachtig einde en onvoorstelbaar goed acteerwerk van zowel Tom Hanks als de Somalische kapers.


Blackfish
Een documentaire er tussendoor, om je scherp te houden. Blackfish gaat over het in gevangenschap houden van orka’s. In Nederland geen probleem, gezien het hier niet gebeurt, maar in vooral Amerika een veelvoorkomend vergrijp. Blackfish is een partijdige documentaire, maar dat kan bijna niet anders met dit onderwerp. Hartverscheurende beelden van orka’s die huilen om het kind wat ze afgenomen wordt, en angstaanjagende beelden van diezelfde orka’s die hun trainers aanvallen. Blackfish is een krachtige documentaire die ervoor zal zorgen dat je nooit een stap in een Sea World zal zetten, en die je zelfs nog een keer goed zal doen nadenken voor je het Dolfinarium binnenloopt. Een belangrijke film, zonder twijfel.


Despicable Me 2
Ik heb zelf niet zo veel met animatiefilms. Er zijn een paar films die ik zeer waardeer (Horton Hears a Who, Ratatouille en Madagascar, om er even een paar te noemen), maar het merendeel kan me gestolen worden. Dit jaar besloot ik Despicable Me maar eens te kijken, en ik moet toegeven dat de film binnen no-time een plekje op mijn lijst had ingenomen. Deel twee is misschien nog wel wat hilarischer en mooier dan zijn voorganger. Prachtige animaties, geweldige voice casting en leuke karakters maken dit denk ik toch wel dé familiefilm van het jaar. Stiekem ook de enige familiefilm die ik dit jaar kijk, dus vertrouw mijn oordeel vooral niet blind.


Pacific RimEnorme robots vechten met enorme monsters. Dat is een extreem simpele omschrijving van deze film, en eigenlijk hoef ik er niet veel meer woorden aan vuil te maken. Het is een actiefilm met een gigantisch special effects budget, en het pretendeert ook nooit meer dan dat te zijn. De actie is van het niveau spectaculair in het kwadraat, en het ontwerp van de enorme monsters die uit de oceaan komen opduiken is angstaanjagend goed. Pacific Rim is twee uur non-stop spektakel, en soms hoeft een film ook helemaal niet meer dan dat te zijn.


The Great Gatsby
Ik moet eerlijk toegeven dat ik nog nooit van The Great Gatsby had gehoord voor ik deze film ging kijken. Schijnbaar is het boek een grote klassieker en zijn er al meerdere verfilmingen, maar volgens mij is het verhaal in Nederland een stuk minder bekend. In elk geval onder mijn generatie… Ik hoorde veel mensen klagen over deze film, en dan vooral over de pacing ervan. De film zou te traag opbouwen of iets dergelijks. Ik heb er geen seconde last van gehad, maar ik ben dan ook een voorstander van lange films die overal lekker de tijd voor nemen. The Great Gatsby is een visueel spektakel met een prachtig tijdsbeeld. Ik heb van elke minuut genoten dankzij de prachtige beelden en het goede acteerwerk. Een goede introductie aan meneer Gatsby.


Fast 6

Fast & Furious heeft altijd een speciaal plekje in mijn hart gehad. Eigenlijk zijn het helemaal geen goede films, maar niet elke film hoeft goed te zijn. Soms wil je alleen vermaak. En daarvoor is deze reeks perfect. Helaas is hoofdrolspeler Paul Walker recent overleden bij een auto-ongeluk, wat ik echt zeer betreur. Het is dus onzeker wat er met de F&F reeks gaat gebeuren na het zevende deel, wat al grotendeels gefilmd was en in 2014 in de bioscoop verschijnt. Deel 6 was een heerlijke actiefilm vol automotive actie, die daarnaast niet zo veel te bieden had. Maar dat maakt helemaal niks uit.


World War Z

Deze film is voor mij toch wel de grootste verrassing van 2013. Ik ging erheen met de verwachting van een aardig vermakelijke zombiefilm, maar uiteindelijk is dit toch één van mijn favoriete films van het jaar geworden. Ik kan niet eens echt zeggen waarom. World War Z heeft gewoon een hele fijne balans gevonden tussen een rampenfilm en een actiefilm, waarbij alle punten gewoon exact aansloten bij hoe ik een ideale zombiefilm voor me zie.


2 Guns
Je wilt dit jaar een actiefilm met Mark Wahlberg zien, maar je kunt niet kiezen tussen Pain&Gain of 2 Guns? Mijn advies: ga naar die laatste. Pain & Gain mag dan meer marketing gekregen hebben hier in Nederland, het is in mijn ogen een zeer inferieur product aan 2 Guns, wat tot mijn verrassing een extreem vermakelijke actiekomedie bleek te zijn. Denzen Washington en Wahlberg hebben goede chemie, en vormen een geloofwaardig set vrienden. De film is lekker over-the-top en pretendeert nooit meer te zijn dan lekker komisch popcornvermaak.


The Lone Ranger
Al een half jaar van tevoren, gooide mijn bioscoop me volledig dood met de trailer van The Lone Ranger. Voor elke enkele film aan moest ik het veel te lange voorfilmpje weer aanzien, en ik had al snel mijn vooroordeel gevormd. De trailer gaf me namelijk het idee dat we hier te maken hadden met een Pirates of the Carribean, maar dan in een Wild West setting. Johnny Depp’s karakter leek 100% identiek een Jack Sparrow. Maar toen de film eenmaal draaide, besloot ik hem toch een kans te geven, en ik kwam verrassend goed vermaakt weer terug. The Lone Ranger is weldegelijk meer dan een Wild West Pirates of the Carribean. Ja, Johnny Depp’s karakter is voorspelbaar, maar de rest van de film is komisch en actierijk genoeg om je geïnteresseerd te houden.


This is the End

Normaal ga ik NOOIT naar de bioscoop voor een komedie. Ik vind het zo ongeveer het enige genre wat in de bioscoop geen enkele meerwaarde heeft, en soms zelfs leuker is met vrienden in een huiskamer als je onbeschaamd kunt praten en lachen tijdens de film. Maar ik wou die avond heel graag naar de bios, en er draaide verder niks, dus ik ging naar This is the End. En ik heb geen spijt gekregen. Dat is eigenlijk al een vermelding in deze lijst waard. Lompe, Amerikaanse humor vol flauwe seksgrappen, maar stiekem toch op veel punten hilarisch. De cameo van Emma Watson was de deal breaker die deze film dit lijstje in tilt.


 


Ik vergeet vast nog een titel of twee, maar dit is wat ik me zo snel kan herinneren. Films als Iron Man 3 en Man of Steel heb ik bewust weggelaten, omdat ze op mij geen bijzondere indruk achterlieten. Dat betekent niet dat ze slecht waren, maar ook niet uitzonderlijk goed of verrassend. Man of Steel was middelmatig, en Iron Man 3 was goed, maar was extreem voorspelbaar. Als je ‘Now You See Me’ mist, komt dat omdat ik dat de meest overschatte film van het jaar vind, met grote voorsprong. Ik heb me geen seconde van die film vermaakt. Verdere films ontbreken omdat ik ze óf niet gezien heb (Hunger Games etc.), óf ze net niet waardig vond voor deze lijst (White House Down enz.).


Zoals eerder gezegd; morgen zijn de videogames aan de beurt!




Deze post is rechtstreeks geïmporteerd van Fant92.nl: Entertainment hoogtepunten 2013: Film

dinsdag 3 december 2013

Het koopjeskampioen.nl drama

Dames en heren, mag ik u voorstellen aan Koopjeskampioen.nl? Een winkel die op het eerste oog best wel een goede indruk maakt. Nette prijzen, mooie beloftes en snelle levering. Ik was ook best tevreden toen ik eind vorig jaar mijn nieuwe laptop in ontvangst nam. Het ding was netjes geprijsd, en ondanks dat de verzending niet bepaald veilig verliep (gewoon in de doos van de laptop zelf zonder verdere beveiliging), was het wel snel. Ik was blij, totdat ik het ding begon te gebruiken… In eerste instantie leek er niks mis. Het ding functioneerde, maar toen ik de netstroom eraf haalde en de laptop op de batterij ging gebruiken, liep alles mis. De laptop liep volledig vast zodra hij over ging op de batterij-modus. Overal grafische artifacts, de muis liep vast en binnen een minuut kwam er een BSOD (Blue Screen of Death) in beeld. Reset, en dan precies hetzelfde liedje totdat ik hem weer in de stroom plugde en alles weer naar behoren ging functioneren. Wat ik dus had, was een laptop die ik niet als laptop kon gebruiken. Niet zo nuttig.


Ik ging terug naar de website van Koopjeskampioen.nl, en kwam er daar achter dat de “14 dagen retour” die ze trots adviseren niet geldt als je iets met je product doet. Bij laptops geldt dus dat ze niet retour kunnen als je Windows geactiveerd hebt. Omdat ik dat moest doen om het probleem te constateren, had ik geen keus; het ding moest via de retourprocedure terug. Okay, kan gebeuren. Ik ging er vanuit dat ik binnen een maand een nieuwe of gerepareerde laptop zou ontvangen, en dat alles opgelost zou zijn. Maar ik had het fout… De laptop kwam terug, maar had nog steeds hetzelfde defect. Licht geïrriteerd maakte ik toen de fout om naar HP te gaan met mijn probleem. De service van HP was snel en vriendelijk, en ook zij hebben mijn laptop twee keer opgehaald ter reparatie. Ondanks hun vriendelijke service heeft dit helaas niks uitgehaald; het product bleef kapot. HP heeft mij toen nog netjes een reparatie-DVD van Windows toegestuurd om ook dat uit te sluiten. Ik heb die met de medewerker van HP aan de telefoon gebruikt, en ook dit had geen resultaat. Er was duidelijk iets goed mis met deze laptop, en de vele koude tripjes achterin UPS vrachtwagens hadden hem waarschijnlijk ook weinig goed gedaan…


Ik ging mijn rechten onderzoeken, en besloot terug te gaan naar Koopjeskampioen.nl. Dat had ik in eerste instantie moeten doen, maar dat wist ik toentertijd niet. HP heeft mij eigenlijk een gunst bewezen, gezien de laptop toen (en nu) de verantwoordelijkheid was van de winkel, maar helaas zonder resultaat. De laptop is toen een tweede keer naar Koopjeskampioen opgestuurd, en kwam na een paar weken net zo kapot weer terug. Radeloos vroeg ik de winkel of er in godsnaam een keer een oplossing bedacht kon worden. Een nieuw product of mijn geld terug, maar nee, dat was niet mogelijk. Hij moest maar nog een keer opgestuurd worden. Want je klant tegemoet komen na zo’n drama is natuurlijk niet iets wat je als winkel wil doen. Gelukkig kon ik na de derde keer reparatie voor hetzelfde probleem de koopovereenkomst ontbinden, dus ik besloot dat hij dan die laatste keer nog maar opgestuurd moest worden. Als hij werkend terugkwam kon ik de laptop in gebruik nemen en deze hel achter me laten, en zoniet kon ik de koopovereenkomst ontbinden, mijn geld terugkrijgen en daarvan een werkende laptop kopen.


Maar helaas… Zo makkelijk laat Koopjeskampioen.nl mij er niet vanaf komen! Deze winkel schopt hun klanten graag nog zo veel mogelijk na als ze al wanhopig op de grond liggen. Ik kreeg opeens een mail van E-care; het bedrijf waar Koopjeskampioen.nl hun reparaties laat uitvoeren. Hierin stond doodleuk dat ik 136 euro (!!!) moest betalen voor een simpele herinstallatie van Windows. Ik stuurde meteen een email naar de winkel om te vragen hoe dit zat, waarop mij werd verteld dat ik de laptop stuk heb gemaakt. Ze konden het geld niet vergoeden, en mijn laptop staat nu bij E-care totdat ik dit absurde bedrag betaal. Gezien het product binnen het eerste half jaar kapot ging, ligt de bewijslast bij Koopjeskampioen.nl. Dat houdt in dat zij moeten bewijzen dat ik de laptop heb gemold, in plaats van dat ik moet bewijzen dat ik hem niet heb gemold. Helaas is Koopjeskampioen.nl extreem onwillig, en ontkennen zij keihard hun wettelijke plichten. Ze negeren mijn mails soms dagen lang, en hun telefoonnummer kost een flinke duit. Momenteel zit ik vast. Ik weet niet wat ik kan beginnen. Als een winkel gewoon keihard weigert hun plichten te voldoen, kun je weinig. Ik heb geen geld voor een advocaat, geen rechtsbijstandverzekering, niks… Het enige wat ik heb is consumentenrecht, maar als een winkel weigert dat recht te geven, dan kun je weinig beginnen.


Het enige wat ik momenteel kan bedenken is zo veel mogelijk mensen op de hoogte stellen van de oplichterspraktijken van deze zaak. Koopjeskampioen is een winkel die niks meer om hun klanten geeft zodra ze hun geld ontvangen hebben. Via standaardzinnetjes en overdreven vriendelijke mailtjes negeren ze de helft van je vragen en zorgen ze dat je zo snel mogelijk opzout. Volhouden heeft weinig zin, want Koopjeskampioen.nl blijft gewoon constant hun leugens herhalen tot je het opgeeft. Ik moet me elke keer enorm inhouden om ze niet de huid vol te schelden. Ik word niet snel kwaad, maar ben momenteel echt woedend op deze winkel. De klant hoort koning te zijn, maar Koopjeskampioen.nl behandelt de klant als ongedierte. Helaas kwam ik er bij wat onderzoek op internet achter dat er veel meer mensen zijn met zeer slechte ervaringen. De goede recensies zijn alleen van mensen met een werkend product. Als er iets stuk gaat, kun je niet rekenen op enige vorm van hulp. Ik smeek je, koop hier niks. Je zult er grote spijt van krijgen. Ik hoop op deze manier nog enkele mensen van een grote miskoop te kunnen redden, en stiekem hoop ik ook indirect de winst van deze oplichters omlaag te halen. Als ze mijn geld niet terug willen geven, dan kan ik in elk geval zorgen dat ze minstens het dubbele mislopen aan winst. Ja, ik kan ook kinderachtig doen, Koopjeskampioen!


kk


Deze post is rechtstreeks geïmporteerd van Fant92.nl: Het koopjeskampioen.nl drama

vrijdag 29 november 2013

2014

Ga ik het serieus nu al over 2014 hebben? Ja. Dat is het simpele antwoord. Er is eigenlijk ook geen gecompliceerder antwoord verkrijgbaar. Je doet het er maar mee! De pepernoten liggen ook altijd al in september in de winkel, dus mag ik het best 29 november alvast over het volgende jaar hebben. Want ik heb goede hoop voor dat nieuwe jaar. Bij deze wil ik die hoop even neertypen, zodat hij echter lijkt. Ik weet dat ik elk jaar goede hoop heb voor het nieuwe jaar, en dat ik vorig jaar ook geweldige plannen had voor 2013 waarvan er misschien één of twee daadwerkelijk uitgekomen zijn. Maar hey, laat me ook eens hoopvol zijn voor de afwisseling, okay?


Wat ik hier doe is niet het maken van goede voornemens. Daar doe ik niet meer aan, want ze zorgen altijd voor teleurstelling. Wat ik hier doe is het maken van een soort verlanglijstje. Dingen die ik hoop te gaan doen, en die ik zal najagen, maar waar ik mezelf niet voor zal straffen als ze niet slagen. Er is namelijk maar één echt hoofddoel voor 2014, en dat is het verslaan van mijn depressie. Onder verslaan valt alles wat ervoor zorgt dat ik weer een beetje normaal kan functioneren. Dat ik me weer langer dan een uurtje vrolijk kan voelen. Dat ik weer een baan of opleiding kan vasthouden voor langer dan een paar weken. Dat ik weer iets kan, eigenlijk. Als het goed is gaat het proces om dat voor elkaar te krijgen in januari echt lopen, met psychologen en heel misschien medicatie. Eerst moet ik maar eens weten hoe slecht ik er daadwerkelijk aan toe ben. De testjes die ik tot nu toe gedaan heb wijzen allemaal op een ‘severe depression’, wat dus op een zware depressie neerkomt. Maar een testje komt ook maar zo ver. Een gesprek met een psychiater/psycholoog (ik weet niet of er verschil is tussen die twee, eerlijk gezegd) zal denk ik meer duidelijk maken.


Maar goed, laten we het voor de afwisseling ook eens over de leukere dingen hebben? Ik hoop namelijk niet heel 2014 aan het bevechten van die depressie te besteden. Ik hoop juist dat ik, naarmate ik vorder, weer meer leuke dingen kan doen. Hopelijk vindt en hou ik eindelijk een keer een baantje, en verdien ik wat geld. Want constant elke cent drie keer moeten omdraaien helpt ook niet om vrolijk te blijven. Geld maakt niet gelukkig, maar een gebrek aan geld maakt wel ongelukkig. Mij wel in elk geval. Wat zou er op de planning staan, als ik inderdaad weer wat inkomen weet te vergaren?


De reis

De reis waar ik al jaren van droom. Sinds 2010, toen ik mijn auto kocht, droom ik ervan die auto mee te nemen op een grote roadtrip door Europa. Dat zou ik doen nadat ik mijn HAVO diploma haalde, maar alles liep toen volledig anders. Ik verpestte mijn baantjes, en daarmee mijn kans op geld, wat op zijn beurt de kans op die reis weer wegnam. Ik denk nog altijd dat dit het beginpunt van de afzakking richting depressie was. Ik droom nog steeds over deze reis. Het liefst zou ik een maand of twee weg gaan, maar dat zit er op financieel gebied denk ik ook komend jaar nog niet in. Ik ben zeker bereid de reis in te krimpen, en wil vooral héél graag naar Italië. Ik ben er nog nooit geweest, en het land trekt me echt enorm. Zowel om zijn prachtige natuur en cultuur als om zijn geweldige wegen en de autocultuur die er heerst. Ik kan niet wachten om de fabrieken van Ferrari, Pagani en Lamborghini te bezoeken, maar ik wil net zo graag in de zomerzon rondrijden over bergpassen en genieten van het Gardameer. Er is eigenlijk niks aan Italië wat mij niet aanspreekt.


Ik hoop dan ook enorm dat ik in 2014 minstens een week door Italië kan trekken. De vorige paar jaren wou ik met vrienden deze reis gaan maken, maar elke keer liep dat toch niet zo lekker tijdens de planning. Na mijn eenzame verblijf op de Veluwe laatst, en hoe goed dat beviel, zit ik er serieus over te denken misschien in mijn eentje op pad te gaan. Het is een grote stap, maar het zorgt er wel voor dat ik de reis helemaal kan doen zoals ik zelf zou willen. Ik heb me de afgelopen jaren steeds van het idee af laten praten door anderen (wat natuurlijk ook mijn eigen zwakte aangeeft). Dat wil ik niet nog eens laten gebeuren. Het is een puntje waar ik nog even over wil nadenken. Het liefst zou ik sowieso de volledige reis zelf rijden. Ik ben niet zo’n fan van op vakantie op de bijrijdersstoel zitten, omdat rijden voor mij vaak het leukste deel is van een vakantie.


De MX-5

Ja, ik ga het weer over de MX-5 hebben. Sla dit maar over als dat je niet boeit. Deze auto brengt me nou eenmaal een boel plezier. Helaas heeft hij de laatste tijd meer mankementen dan ik zou willen. Ik kan niet meer genieten van de fijne uitlaatbrom door alle bijgeluiden. Als ik hem start piept hij, de motor tikt constant en als ik gas loslaat is er een zeer overheersend, schurend geluid. Allemaal heel onaangenaam. Ik geef niet zoveel om het uiterlijk vertoon van de auto (de deuken staan laag op mijn prioriteitenlijst), maar ik wil graag een soepel lopende motor. Nouja, op zich loopt de motor heerlijk, maar door alle geluiden gaat er bij mij toch een heleboel rijplezier verloren. Ik kan moeilijk genieten van een auto die ongezond klinkt. Er moet dus geld in gestoken worden. Ik denk dat ik binnenkort de auto ergens ga neerzetten om dit allemaal te laten nakijken, wat best eens een dure grap kan worden.


Als de auto eenmaal technisch in orde is, hoop ik echt een keer wat meer geld in de rest te kunnen steken. Het verlagingsset wat ik laatst kocht, laat ik denk ik even liggen tot na de winter. Met ijzig weer heeft een verlaagde wagen namelijk weinig voordelen. Maar straks in de lente gaat die eronder, en is de MX eindelijk verlaagd. Dan hoop ik wat te kunnen doen aan wat deukjes en lakschade, en dan ben ik op zich al aardig tevreden over het uiterlijk. Ik zou heel graag wat onderhuidse modificaties toepassen. Chassis-verstevigingen, performance mods en weetikwat. Een snellere, beter sturende MX vind ik belangrijker dan een mooie. Want in mijn ogen is hij mooi genoeg. Daarnaast zou ik graag meer investeren in circuittijd. Ik ben er recent achter gekomen dat er een circuit in mijn eigen woonplaats zit. Het stelt niet heel veel voor, maar het is goedkoop en dichtbij, dus daar ben ik zeker van plan na de winter af en toe een rondje te scheuren. Ook TT Assen is ongeveer om de hoek, en de jaarlijkse Nürburgring-trip zal niet uitblijven in 2014. Ik hoop de MX-5 ook in goede conditie te krijgen zodat ik misschien een paar leuke auto-evenementen en meetings kan aandoen. Dit jaar schaamde ik me nog iets te veel voor mijn gedeukte, tikkende, krakende, ratelende, piepende auto. Maar het lijkt me leuk wat meer in de autoscene op te gaan, gezien daar toch veel gelijkgestemde mensen zitten.


EntrepreneurialAutoSocial moet er komen. Dat had in 2013 al moeten gebeuren, maar we zijn nauwelijks verder dan begin dit jaar. Ik hoop dat ik, als ik over de depressie heen ben, of hem in elk geval goed genoeg in bedwang heb, vol motivatie verder kan met dit project in het nieuwe jaar. Ik wil graag, als ik er weer aan begin, met volle overgave verder gaan. Voor de zoveelste keer half werk leveren gaat het niet worden. Ik heb nog vele andere ideeën van wisselende moeilijkheidsgraad, en het kan best dat ik daar mee bezig ga terwijl ik met AutoSocial op het juiste moment wacht. Of AutoSocial moet ook weer terug naar de basis. Ik denk dat het idee zo vreselijk gegroeid is, dat het ons niveau ver voorbij is gegaan. Het begon als een sociaal netwerk waar je je auto kon delen, en eindigde als een absurd uitgebreid autoportaal wat de hele wereld moest gaan overnemen, bij wijze van spreken. Als we het terugwerken naar de basis, zal het project weer een stuk haalbaarder zijn, en kan een eind 2014 lancering misschien nog gehaald worden. De rest komt ooit op een dag nog wel. Ik denk dat ook dit meegespeeld heeft met mijn huidige situatie; teveel hooi op de vork nemen en daardoor niks bereiken, en daar weer depressief van worden. Ik betrap mezelf er keer op keer op dat ik projecten te grootschalig wil aanpakken, en ze daardoor vaak helemaal niet aanpak, omdat ze te ingewikkeld worden.


Schrijven
Mijn boek moet af. Het boek waar ik laatst op de Veluwe de grove lijnen van het afgerond, moet volledig af. Productieklaar, zeg maar. Hij hoeft niet daadwerkelijk in productie te gaan, maar hij moet zo goed zijn dat ik me er niet voor zou schamen als het wel het geval was. Daarvoor moet nog een boel gebeuren, maar ik denk dat ik het wel aankan. Mijn interesse in het schrijven is wel aardig hernieuwd, en ik heb sinds vorige week al aardig wat plannetjes om van mijn korte verhaal een echte roman te maken.


Naast het boek, wil ik de blog systematischer gaan aanpakken. Zowel Fant92.nl als mijn nieuwe project AutoFant. Dat zeg ik ook al jaren, maar hopelijk krijg ik volgend jaar hulp die me daadwerkelijk op het rechte pad krijgt, en die indirect ook zal helpen dit soort dingen een keer voor elkaar te krijgen. Ik wil vaker bloggen, en vooral wat meer onderwerpen aansnijden dan alleen mijn eigen leven. Voor AutoFant wil ik graag met categorieën gaan werken. Rubrieken eerder. Terugkerende stijlen met elke keer een ander onderwerp. Ik ben bijna de hele dag met auto’s bezig, dus het lijkt me niet meer dan logisch dat ik het eens goed ga combineren met mijn passie voor schrijven. Ideeën genoeg, maar ik kan mezelf er zelden toe zetten stukjes af te schrijven. Ik begin zeer regelmatig aan iets, maar bijna altijd vind ik het te slecht en upload ik het niet. Dat heeft vooral te maken met een laag zelfbeeld, en niet zozeer met de kwaliteit van mijn schrijfwerk. Dus hopelijk wordt ook dat opgelost volgend jaar.


Gezondheid

Ik leef ernstig ongezond. Ik heb een zwaar verkloot dag-nachtritme, ik eet overmatig veel junkfood, ik beweeg veel te weinig en ik eet nauwelijks groente of fruit. Het verbaast me soms dat ik geen 200 kilo weeg. Graag zou ik 2014 afsluiten zonder bierbuik. Lichamelijke en geestelijke gezondheid zijn ook nog onlosmakelijk verbonden, dus als je de ene verbetert, gaat de andere automatisch een stukje mee. Ik denk er al eeuwen over weer een fitness abonnement te nemen, en het dit keer ook systematischer aan te pakken. Een goed schema om je aan te houden lijkt me effectiever dan maar naar de sportschool gaan en daar op wat willekeurige apparaten wat aankloten. Ik mis het soms best wel om te bewegen, maar hardlopen is niet mijn ding. Het is te makkelijk er excuusjes voor te verzinnen, en daarnaast heb ik iets teveel vervelende aanvaringen gehad met honden. Ik hou niet van honden…


Hoe ik mijn dieet ga aanpakken, weet ik niet. Ik geniet echt enorm van eten, en heb helaas ongezonde smaak op dat gebied. Ik eet echt heel slecht, en ben ook altijd heel soepel opgevoed op dat gebied. Er is mij nooit geforceerd iets te eten wat ik niet lustte, waardoor ik nu een extreem kieskeurige smaak heb. Ik durf eigenlijk nooit ergens mee te eten, omdat ik bijna niks lust. Ik denk dat dat op mijn 21e ook eens aangepakt moet worden. Minder junkfood, meer ‘normaal’ eten. Hoe weet ik alleen nog niet. Het staat momenteel niet bovenaan mijn prioriteitenlijst, moet ik zeggen. Ik val momenteel niet af, maar ik kom ook niet aan. Met wat beweging erbij, zal ik denk ik langzaam kilo’s verliezen, dus het dieet is niet essentieel. Ik ben ook niet van plan een veganist te worden en de rest van mijn leven alleen op tofu te kauwen. Ik ben van plan nog regelmatig van een patatje te genieten. Maar het hoeft geen 4 keer per week.


Zelfstandigheid
Ik wil al een tijdje uit huis, maar wegens mijn financiële situatie is het geen optie. Maar na mijn weekje op de Veluwe laatst, verlang ik er weer erg naar om een wat zelfstandiger leven te leiden. Ik ben dol op mijn ouders, maar het is gewoon tijd. Ik hoop eigenlijk in 2014 hier een keer weg te kunnen. Daarvoor is een blijvend inkomen nodig, en een flinke ook, dus ik heb geen idee hoe reëel deze wens is. Maar ik denk dat het 100% zelf in kunnen delen van tijd en omgeving erg zou helpen bij veel van de problemen die ik momenteel heb. Het zal zeker een uitdaging worden, maar eentje die ik héél graag wil aangaan.


 


Zo, dat was het wel ongeveer. Ik ben me er volledig van bewust dat ik heel veel van deze dingen vorig jaar ook zei, maar dingen lopen nou eenmaal anders. Ik kan niet veel meer doen dan hopen en mijn best doen om ze dit keer wel te doen uitkomen. Hopelijk helpt de therapie om mij mentaal wat meer op de rails te krijgen. Niet alleen met de depressie, maar met alle problemen die mij al vele jaren teisteren; gebrek aan zelfvertrouwen, overdreven verlegenheid, telefoonangst, de lijst gaat nog wel even door. Het houdt me allemaal heel erg tegen, en ik probeer er al jaren tevergeefs vanaf te komen. Professionele hulp lijkt me aardig essentieel op dit punt, want het is duidelijk dat het in mijn eentje niet echt vlot gaat. Ik ben enorm zat van mijn leven zoals het nu is. Ik beleef niks, ik bereik niks. Ik zit hier alleen maar binnen achter mijn computer, op Facebook te kijken hoe andere mensen wél dingen beleven en bereiken. Elke keer als ik iets probeer, loopt het in de soep (vaak door eigen schuld) of geef ik het te snel weer op. Ik ben mijn eigen grootste vijand momenteel. Ik hoop mezelf te verslaan binnenkort.




Deze post is rechtstreeks geïmporteerd van Fant92.nl: 2014

zondag 10 november 2013

Over baardhaar en depressies

Ik heb alweer dik twee weken niet geblogd, en ik schaam me een beetje. Mijn schrijfdrang komt altijd in rare vlagen die soms een uur, soms een week en soms een maand duren. Vandaag heb ik er toevallig eentje, dus ik ga inhalen. Wil trouwens niet zeggen dat ik niet geblogd heb de laatste tijd. Ik heb een stuk of drie blogs half geschreven, om ze daarna in de virtuele vuilnisbak te gooien omdat ik ze niet goed genoeg vond, of ze te depressief waren. Daarnaast blog ik de laatste tijd af en toe op mijn nieuwe project; autofant, wat nog niet helemaal klaar is voor ene officiële lancering, maar mijn trouwe lezers mogen stiekem alvast een kijkje nemen.


Dus, wat staat er voor spannends op het programma vandaag? De titel gaf het misschien al weg, maareh, ik wil het hebben over baardhaar en depressies. En alles wat er verder nog maar mijn hoofd binnen komt rollen tijdens het schrijven. Laten we maar beginnen met het baardhaar, wat eigenlijk snorhaar is. Het is namelijk movember. De kans bestaat dat je daar nog nooit van gehoord hebt, dus bij deze even een snelle uitleg. Movember is een samentrekken van ‘moustache’ en ‘november’. In Movember laten mannen van over de hele wereld hun snor staan om zo bewustzijn te kweken en geld in te zamelen voor prostaatkanker en de gezondheid van de man in het algemeen. Dat is iets waar ik uiteraard achter sta (wat zeker niet betekent dat ik de gezondheid van de vrouw minder belangrijk vind. Ze zijn van gelijk belang). Ik hou me niet volledig aan de regels, want officieel mag je alleen je snor laten staan. Ik kies er echter voor mij gewoon de hele maand niet te scheren. Dus ook de baard blijft. Ik denk niet dat ze mijn geld daarom gaan afslaan. Mocht je wat geld aan mijn snor willen doneren, dan kan dat HIER door onder mijn hoofd op “sponsor mijn snor” te klikken. Negeer de standaardbedragen gerust; je kunt al vanaf een euro doneren, en elke euro helpt. Als ik de €50 haal voor het einde van de maand, beloof ik ook in de complete decembermaand geen scheerapparaat aan te raken. Dan ga ik het nieuwe jaar in met een opperbaard + snor. Ik moet zeggen dat het me stiekem wel bevalt, al dat gezichtshaar. Toen ik twee jaar geleden meedeed had ik aan het einde van de maand minder dan wat ik nu op de 9e heb, dus ik ben benieuwd hoe harig ik eind november ga eindigen.


Goed, genoeg over mijn gezichtshaar. Zo interessant is het nou ook weer niet. Niet dat de rest van wat ik hier ga typen wél interessant is, maar dat moet je gewend zijn zo langzamerhand. Dat het november is, heeft namelijk ook minder leuke kanten. Het is een pijnlijke klap in het gezicht die me erop wijst dat het jaar alweer rap richting het einde gaat. 2013 is bijna voorbij. En het zou mijn jaar gaan worden! Het jaar waarin ik mijn dromen zou najagen, vangen en leven. Het jaar waarin AutoSocial online zou gaan, waarin ik me over allerlei obstakels in mijn leven heen zou zetten. Mijn jaar. Hét jaar wat mijn leven om zou keren. Nou, mijn leven is gedraaid, dat is één ding wat zeker is. Helaas is het totaal de verkeerde kant op gegaan. Al meer dan een half jaar zit ik in deze situatie… Een depressie waarvan ik geen idee heb wat ik ermee moet, angst voor bijna alles, vluchtgedrag, antisociaal gedrag, een steeds leger wordend leven zonder enig gevoel van voortgang of nut. Ik haat het, maar zoals ik al zo vaak jammerend heb gezegd; het lukt niet om eruit te komen. Het belemmert alles wat ik doe en probeer. Ik ben dit jaar met een opleiding gestopt en ben recent weer een baan kwijtgeraakt. En het voelt vreselijk. Men kijkt graag alleen naar het einde, terwijl het proberen voor mij vaak al een grote stap was. Maar dat kan ik niemand echt kwalijk nemen.


Dus, heb ik dit jaar dan niks bereikt? Niet zoveel als ik wou, maar aan het begin, voor de depressie toesloeg, heb ik nog wat dingen gedaan. Zo hebben we Airsoftweb gelanceerd, een website met informatie over de toen net gelegaliseerde airsoftsport. Daarnaast hadden we een bijbehorende functionerende webwinkel gemaakt die bijna klaar was voor lancering, toen opeens bleek dat de verkoop airsoft aan belachelijk strenge regels gebonden was. Dat idee en het werk wat erin zat kon dus de prullenbak in, waar ik nog steeds van baal. Iets later lanceerden we de nieuwe AutoSocial site. Niet het sociale netwerk, maar een site die het idee beter weergaf. Helaas is AutoSocial daarna stil gevallen, en is het ondanks enkele pogingen niet gelukt het nog weer aan de gang te krijgen met mijn depressie erbij. Het project was al een beetje overweldigend geworden, maar in huidige staat komt dat allemaal nóg erger op mij over. Zonder hoop of motivatie is het heel lastig om zoiets vol te houden. Ik probeerde wat andere kleine projecten, waaronder mijn gefaalde Engelse blog Petrolheadstart.com. Ik kwam er al snel achter dat Engels schrijven me bij lange na niet zo goed af ging als Nederlands. Er is een groot verschil tussen je goed kunnen uiten in een gesprek en daadwerkelijk vermakelijke blogs/columns schrijven in een andere taal. Autofant is daar het logische vervolg op. Last but not least, startte ik www.kaasblokken.nl, dé internetsensatie van 2013.


Toch, dat is bij lange na niet genoeg voor een jaar. Er zit meer in een jaar dan een paar simpele projecten als dat. Bijna allemaal waren het relatief makkelijke sites op CMS’en als WordPress en Joomla, en ik heb bij airsoftweb en AutoSocial erg veel hulp gehad van de desbetreffende teams. Ik wou zoveel meer. Niet alleen op het gebied van websites maken en (zelf)educatie, maar ook op het gebied van ervaringen. Ik heb Italië alweer/nog steeds niet gezien. Drie dagen Duitsland en twee dagen Texel waren mijn enige vakanties. De auto zit nog altijd vol deuken en ik ben nog altijd grotendeels blut. Er is zo weinig veranderd… Terwijl ik juist hoopte als een ander mens dit jaar te verlaten. Een beter mens….  Maar het enige wat anders is, is die depressie die me zonder twijfel als een slechter mens het nieuwe jaar in gaat sturen. In het nieuwe jaar ga ik, vanuit verzekeringsstandpunt, aan de therapie. Ik hoop enorm dat dat gaat helpen. Ook wil ik heel graag weer aan lichaamsbeweging gaan doen, maar ik moet nog even goed bedenken hoe ik dat precies wil. Mijn vorige paar pogingen liepen ook niet zo succesvol af.


Maar nu zit ik wederom allerlei dingen te roepen die ik volgend jaar wil doen. Punt is dat ik dat zo vaak heb gedaan. Ik ben een beetje radeloos. Ik weet dat de helft er weer niet van gaat komen. En ik weet dat dat voor bijna iedereen geldt die ‘goeie voornemens’ maakt, maar ik wil daar niet bij horen. Ik wil volgend jaar zo vreselijk graag veranderen. Uit deze put klimmen en aan mezelf en de rest van de wereld bewijzen dat ik wel degelijk iets kan. Ik hoop heel erg dat ik meteen in januari aan de therapie kan, en dat ik daar geholpen kan worden met de depressie en de onderliggende problemen. Hoe ik vandaag de dag nog precies tegenover medicatie sta, weet ik niet meer zeker. Ik was er altijd héél sterk tegen, maar ik hoor van steeds meer mensen met ervaring dat het soms echt heel goed kan helpen. Niet als enige middel, maar als middel om in elk geval te kunnen functioneren tijdens je herstel. En weer kunnen functioneren klinkt eigenlijk best fijn. Zo fijn dat ik bijna mijn principes ervoor aan de kant zou schuiven. Maar zo ver ben ik nog net niet. Ik ga deze novembermaand nog een klein vakantietje plannen. Even helemaal in mijn eentje weg, zonder smartphone, zonder internet, met alleen een laptop om te schrijven en mijn auto. Even een paar dagen helemaal alleen zijn, afgesloten van de buitenwereld ergens op de Veluwe ofzo. Tijd om na te denken en even op een rijtje te zetten wat ik nou in godsnaam wil.


Één ding is nog steeds zeker; er moet iets veranderen. Meer dan iets. Anders word ik volledig gek. Of uh, beter geformuleerd; blijf ik volledig gek. Ik heb niet het idee dat ik de goede kant op ga namelijk, op een sporadische positieve(re) dag na. Gaat 2014 wél mijn jaar worden? Ik kan het je niet vertellen. Ik ga geen enorme verwachtingen meer stellen, want je weet nooit wat er gaat gebeuren. Wat ik wel weet, is dat ik hier uit ga komen, vroeg of laat. En dat ik er dan sterker uit ga komen, veel sterker. Maar ik vrees dat er nog een aardig lange weg te gaan is.


Zo, ik ben verdacht weinig afgedwaald. Geen verhalen over stoelpoten of capibara’s. Daarom bij deze nog even snel een foto van een capibara in een zwembad die een maiskolf eet.


Capybara15


Deze post is rechtstreeks geïmporteerd van Fant92.nl: Over baardhaar en depressies

dinsdag 22 oktober 2013

Recensie: Brothers: A Tale of Two Sons

Praten is voor veel mensen een belangrijke dagelijkse bezigheid. De één houdt er meer van dan de ander, maar iedereen die het kan, doet het. Ook bij het creëren van entertainment is praten en text vandaag de dag vaak een belangrijke manier om verscheidene dingen te bereiken. Het helpt bij een verhaal vertellen, emoties overbrengen of informatie geven. Het principe van een ‘stomme videogame’ zien we zelden. Het komt wel eens voor dat het hoofdpersonage niet spreekt (bijvoorbeeld GTA 3 of Half-Life 2), maar dan wordt er alsnog spraak of tekst gebruikt door andere karakters. Ook zijn er games die gewoon geen tekst nodig hebben, zoals Tetris of Pacman. Brothers: a Tale of Two Sons is een game die een verhaal vertelt en zware emoties op weet te wekken, zonder een bestaand woord te gebruiken. En dat is knap.


Daarmee wil ik niet zeggen dat Brothers geen taal gebruikt. Het is alleen geen bestaande taal. De karakters praten een verzonnen taaltje, wat eigenlijk uit niet veel meer dan tien woorden bestaat. En toch is er geen moment in de game dat je niet weet wat er aan de gang is, of dat de emoties van de karakters niet duidelijk zijn. En dat zonder taal of high-tech gezichtsanimaties. Brothers is een minimalistische game op vele gebieden, en daar zit net zijn kracht. De enige tekst in de game bevindt zich in de menu’s en enkele tutorials, en de game laat zich besturen met vier knoppen. Laat me daarbij wel even zeggen dat Brothers een controller vereist. Als je de Xbox 360 versie speelt is dat logisch, maar de game is ook op de PC, en dan moet je dus wel beschikken over een goede twin-stick controller. Dat klinkt misschien als een rare eis voor een PC titel, maar laat me even uitleggen waarom dat niet zo is.


Brothers is namelijk een zeer uniek concept, wat de ontwikkelaar zelf omschrijft als singleplayer co-op. En dat is eigenlijk ook precies wat het is. De rechter stick op je controller bestuurt het jonge broertje, en de linker stick bestuurt zijn grote broer. Op dezelfde manier gebruik je de linker en rechter triggers voor interactie met de wereld. Dat kan van alles zijn, zowel nuttig als eigenlijk zinloos. Zo kun je dingen beklimmen en oppakken, maar ook katten knuffelen, harpen bespelen en uit putten drinken. Dat haalt niks uit, maar het geeft wel een heel fijn gevoel van een levendige wereld. Die wereld verdient sowieso lof. Zelden ben ik zo van een spelwereld gaan houden in zo’n korte tijd. De game duurt ongeveer twee uur om door te spelen, en in die tijd wordt je door een geweldige verscheidenheid aan locaties gestuurd. Je begint in vrolijke, middeleeuws aandoende, dorpjes, maar al snel ben je bergen aan het beklimmen, donkere bossen vol wolven aan het doorstruinen of prachtige half bevroren meren aan het oversteken in een roeibootje. De wereld wordt bevolkt door verscheidene interessante wezens, waaronder vriendelijke trollen, griffioenen en een fantasierijke weergave van orka’s die op schitterende wijze uit het water opspringen.


Brothers 2013-10-21 21-30-28-06

Brothers vertelt geen diepgaand verhaal vol plottwists en tientallen karakters. Wat het wel doet, is een zeer simpel verhaal op zeer krachtige wijze vertellen. Twee broers gaan op zoek naar genezend bronwater voor hun zieke vader. Dat is het, zo ongeveer. Maar de zoektocht is een prachtige, waarbij de band tussen de twee broers, hun vader en hun overleden moeder op hele mooie, subtiele wijze wordt gebracht. De game is nooit oversentimenteel, wat ook grotendeels komt door het gebrek aan begrijpbare spraak. Ik kan niet vaak genoeg zeggen hoe knap ik het vind wat de ontwikkelaars hiermee bereikt hebben. Het was echt heel verfrissend om een game te spelen zonder ook maar iets te hoeven lezen of verstaan, en alsnog zo’n geweldige ervaring voorgeschoteld te krijgen. Ik was meermaals zwaar geëmotioneerd, wat weinig andere videogames lukt.


Maar laten we even terugkomen op de gameplay. Die verdient namelijk zeer veel lof. Het concept van singleplayer co-op is briljant uitgewerkt, en komt bij bijna elke enkele puzzel in de game op geweldige wijze terug. Je speelt tegelijk als een klein en een groot broertje, die elk hun eigen specialiteiten hebben. De grote broer kan zijn kleine broertje bijvoorbeeld een zetje geven om op hoge gebieden te komen, waarna het kleine broertje een touw moet zoeken om naar beneden te gooien. Maar dat is nog maar het begin. Er komen geweldige complexe co-op puzzels langs die je in je eentje moet oplossen, wat een totaal andere manier van denken vereist dan welke game dan ook. Regelmatig moet je twee handelingen tegelijk uitvoeren op verschillende plekken in de wereld. Het is even wennen, maar het werkt uiteindelijk geweldig. Tijdens het rondlopen zorgde het systeem vaak nog wel voor wat verwarring. Vooral als het kleine broertje, wat dus met de rechter thumbstick bestuurd wordt, links liep, ging mijn brein totaal in de war en liet ik iedereen precies de verkeerde richting in lopen. Maar dat was meestal simpel op te lossen door het kleine broertje rechts te laten lopen, waarna het besturen van de twee broers na een tijdje redelijk automatisch verliep.


Op grafisch gebied is Brothers niet hoogstaand qua textures of models. Dat wil echter niet zeggen dat de game niet mooi is. De prachtige wereld wordt geweldig sfeervol neergezet, en elk gebied heeft een duidelijke andere uitstraling. De animaties zijn zeer sterk, en licht en schaduwspel verdienen een portie extra lof. Voor een titel van 14 euro is Brothers zeker een visueel meesterwerk. Misschien niet op de manier dat Crysis 3 een visueel meesterwerk is, maar eerder op artistiek niveau. Vooral de sectie in het donkere bos, waar je met een fakkel wolven verjaagt, is te sfeervol voor woorden. Audiotechnisch is Brothers ook zeker indrukwekkend. De soundtrack vooral is absoluut briljant, en doet je het gebrek aan spraak totaal vergeten. Het fantasietaaltje is leuk om naar te luisteren, en geluidseffecten zijn van hoog niveau.


Al met al ben je in een uur of twee door Brothers heen. De puzzels zijn ronduit geniaal, maar zelden zo moeilijk dat je langer dan een halve minuut over de oplossing moet nadenken. Maar het is ook duidelijk dat de ontwikkelaar daar niet voor ging. Brothers probeert vooral een prachtige virtuele ervaring te bieden, zonder daarvoor al te veel gameplay-offers te maken (zoals bijvoorbeeld een Dear Esther of Gone Home). En daar slaagt de game zonder twijfel in. Ik heb van elke minuut genoten, en heb eigenlijk geen enkele fout aan de game kunnen ontdekken. De enige fout zat in mijn brein, wat soms in de war raakte van het besturen van twee karakters tegelijk. Brothers is voor mij zonder twijfel één van de grootste verrassingen van 2013. Excuseer de flauwe woordgrap, maar deze game liet mij compleet sprakeloos achter.


Cijfer: 9/10




Deze post is rechtstreeks geïmporteerd van Fant92.nl: Recensie: Brothers: A Tale of Two Sons